Prosta rada na brak wytrwałości

Prosta rada na brak wytrwałości

Bardzo często wydaje mi się, że jestem socjalnie upośledzony. W swoim życiu przepracowałem bardzo niewiele czasu, a jeśli uznać, że godziny spędzone na jeżdżeniu na podnośnikach hydraulicznych wśród tafli szkła oraz kolejne godziny poświęcone na oglądaniu pornosów i sprzedawaniu powierzchni reklamowej w portalach internetowych, to nie była praca, to może się okazać, że nie przepracowałem nawet tygodnia.

Owszem, prowadziłem szereg mniej lub bardziej dochodowych projektów. Strony internetowe, portale, jakieś programy partnerskie i raczkujące firmy, z których swobodnie żyłem, mając do porzygu wolnego czasu, ale nie były to chwile, kiedy można byłoby liczyć na solidny opieprz od szefa, złowrogie palenie fajek na przerwie i biurowy seks w schowku na miotły.

Z jednej strony, robi to więc ze mnie mocno aspołecznego typa, który sądzi, że jest pępkiem świata, a z drugiej strony, umożliwiło mi to zdobycie wieloletniego doświadczenia w manipulowaniu sobą, tak żebym nie miał słomianego zapału, a moja wytrwałość w dążeniu do celów objawiała się każdego dnia, a nie tylko kiedy ktoś popędzałby mnie batem.

Szło mi na tyle dobrze, że potrafię regularnie biegać, boksować lub w inny sposób ćwiczyć mięśnie, napisać książkę, prowadzić bloga, strategicznie zarządzać pieniędzmi oraz bawić się w prowadzenie niedochodowych projektów, żeby sprawdzić czy jednak mogą być dochodowe w przyszłości. Sądząc po ilości maili jakie dostaję z pytaniem jak być bardziej wytrwałym, jestem wyjątkiem, a brak wytrwałości jest powszechnym zmartwieniem i przyczyną większości niepowodzeń. W końcu ciężko zbudować międzynarodową spółkę (co w przypadku bycia farciarzem trwa dwadzieścia lat), kiedy już po tygodniu, ma się tylko ochotę na to, żeby włączyć ulubiony serial i obejrzeć go po raz piętnasty.

W ćwiczeniu wytrwałości, najważniejszy jest energetyzujący cel, który się chce osiągnąć. Bez tego ani rusz. Wtedy to jest jak konieczność chodzenia na randki ze smokiem, żeby go bzyknąć, chociaż na myśl o tym, bardziej niż erekcję, czuje się chęć wymiotowania. Właściwe pytanie brzmi, po co się do tego zmuszać i dokładnie tak samo brzmi pytanie, w przypadku mało pasjonujących celów. One powinny być jak wystrzałowa laska, o której fantazjujesz od chwili kiedy wstaniesz z łóżka. Żeby uprawiać z nią seks, musisz chodzić na randki, na które ci się chodzić nie chce, bo wolałbyś ją bzykać na pieska, ale robisz to, bo wiesz, że chwila kiedy rozpakujesz ją jak prezent, wszystko ci wynagrodzi.

Same randki, czyli kroki wykonywane po drodze do celu, mogą być więc nudne. Tak po prostu jest i to raczej reguła niż wyjątek. Pisanie wspaniałej książki, to w większości leżenie na łóżku, stukanie w klawisze i opróżnianie kolejnych kubków herbaty. Tylko czasem czyjaś dziewczyna postanowi wpaść i zacznie robić loda podczas rozpoczynania pisania kolejnego rozdziału. Można się na to zgodzić, bo jej wydanie, widok korzystających z niej ludzi, pieniądze, fejm albo fanki, wynagradzają to z nawiązką. Podobnie wszyscy myślą, że bycie gwiazdą rocka jest takie super, ale nie oszukujmy się – gdybym nią był, to większość czasu spędzałbym nieludzko skurwiony obejmując kibel albo leżąc wśród butelek Jacka Danielsa z urwanym filmem. Tłumy na koncertach, ostre imprezy i wena rozsadzająca mózg, to wyjątki, a nie reguła. Chwile, a nie życie. Świetne jest natomiast to, że to dla tych chwil się żyje. Nie przechodząc drogą krzyżową nudy i nicości, nigdy nie dochodzi się do orgazmicznych chwil, o których ludzie oglądają filmy, bo nie mają szansy doświadczyć ich na własnej skórze.

Owszem, można iść tą nudną drogą przyjemniej. Niestety ma to dwa skutki uboczne. 1) Albo umilisz ją sobie wystarczająco bardzo, żeby droga przestała być zła, co skończy się tym, że w niej ugrzęźniesz (typowe dla ludzi, którzy podejmują pracę „na chwilę”). 2) Albo poświęcisz więcej czasu na szukanie efektywniejszych skrótów, że zapomnisz o tym, że miałeś po niej iść (typowe dla ludzi, którzy mówią: „Moją pasją jest rozwój osobisty”). Możesz więc ustawiać sobie alarmy w telefonie wyznaczając sobie czas na wykonanie zadania (dość skuteczne), odliczać od jeden do dziesięć i z powrotem przez pięć minut, żeby wprawić umysł w stan koncentracji (nawiedzone, ale też działa) albo usiłować wywołać w sobie entuzjazm mówiąc do siebie w myślach energetyzujące rzeczy (pomaga), ale zazwyczaj jest to niepotrzebne i po prostu musisz ją pokonać. Żeby znaleźć się w innym miejscu niż jesteś, musisz tam pojechać, a nie czytać książki o tym jak się jeździ samochodem.

Nie chce ci się iść taką drogą, bo jest ciężka i nudna? To dobrze. Wiem, że im nudniejsze rzeczy robię, tym szybciej po niej idę. Wiem, że jeśli jej nie polubię, to zamiast nią iść, przebiegnę ją jak maratończyk, żeby mieć ją z głowy. Ma to podstawy naukowe. Zbadano, że w czasie kiedy jest najciężej, w mózgu tworzą się nowe połączenia mózgowe, przyzwyczajające nas do nowych zadań, stylu życia i osiągnięcia marzeń. Musimy się do nich dostosować, bo inaczej nie będziemy na nie gotowi. Kiedy więc nie jest nudno i ciężko, to w mózgu nie zmienia się nic, więc nic nie zmienia się w naszym życiu. Kiedy jest nudno i to zraża kogoś do osiągania celów, to jego mózg jest rozkopany miejscami nieukończonych połączeń nerwowych, co często sabotuje robienie czegokolwiek.

Mózg jak dawniej = życie jak dawniej. Rozkopany mózg niedokończonymi planami = rozkopane życie. To nie jest przypadek, że po kilku latach widzi się osoby notorycznie planujące i niewykonujące planów, wyglądających jako ofiary losu. Jak osoby, którymi nigdy nie chciałbym być. Każdy z nich mógłby mieć na imię „Porażka”. Wiecie: weekendowi buntownicy mieszkający u mamy, samotni faceci walący wieczorami konia, ludzie pracujący za najniższą krajową, akwizytorzy, a w przyszłości złodzieje, kokainowe kurwy i menele, na których wyrasta połowa gimnazjalistów. Nie zawsze wszystko się udaje. Sam zacząłem pisać sześć książek, skończyłem trzy, a wydałem jedną, ale każdy dzień poświęcony na pracę na realizację celu, kiedy początkowy zapał już minie, jest jeszcze jednym dniem z twojej przyszłości, w którym nie będziesz sikającym pod siebie żebrakiem, frajerem, przeciętniakiem rodem z „American Beauty”…

Możesz się więc motywować żeby tak nie skończyć, czytać książki, uczyć się zarządzania czasem i słuchać przemówień na TEDx, ale prawdę mówiąc, wcale tego nie potrzebujesz. Jedyne co musisz robić, to bez względu na to jaki jest dzień tygodnia i czy masz na to ochotę czy nie – ZAPIERDALAĆ. 


Dla przypomnienia dwa wpisy. Pierwszy o pokoleniu, które chce mieć życie, na które nie zapracuje. Drugi o tym, jak sprawić, żeby słomiany zapał trwał trochę dłużej.

Dodaj komentarz

15 komentarzy do "Prosta rada na brak wytrwałości"

Powiadom o
avatar
100000
Sortuj wg:   najnowszy | najstarszy | oceniany
Karol
Gość

Takiego wpisu było mi trzeba ! To zdanie najlepiej opisuję mnie :

„Albo poświęcisz więcej czasu na szukanie efektywniejszych skrótów, że zapomnisz o tym, że miałeś po niej iść (typowe dla ludzi, którzy mówią: „Moją pasją jest rozwój osobisty”). ”

Wpadłem w jakiś bezsensowny wir zapominając o ZAPIERDALANIU. Ostatnie zdanie mógłbym sobie wytatuować na klacie,by przeglądając się w lustrze rano niczym narcyz widzeć je dobitnie.

Pozdro Volant

Michał
Gość

i taki tekst mi sie bardzo podoba! Jeszcze mam takie przemyslenie, ze ludzie boja sie wyznaczac sobie wysokie cele. Nie umieja marzyc, lub nie maja do tego odwagi. Wszeedzie dostrzegam przekonanie ,ze aby cos osiagnac niesamowitego trzeba byc dotknietym łaska Boza. Muisz miec talent! Bullshit, talent nie istnieje. Istnieja pewne predyspozycje do wykonywania jakies czynnosci, ale i tak wynikaja z uprzednio zdobytych doswiadczen zyciowych. Przez przekonanie, ze nie posiadam jakiegos boskiego pierwiastka w sobie, nie wyznaczamy sobie wysokich celow, a co za tym idzie nie jestesmy zmotywowani do pracy. Kółko sie zamyka.

Ps Może sie myle z tym talentem, ale i tak odwaga i determinacja zaniosą Cie dalej niz jakakolwiek inna postawa.

Perykles
Gość

a w ciul prawdy jak zawsze. Zapierdalać. koniec. kropka. Dlatego tej nocy prawie skończyłem wazny dla mnie projekt. Zostały kosmetyczne poprawki.

Bartek
Gość

Dobry tekst.
Oczywiście nie zabrakło miejsca na przechwałki chwalipięty „CZYJAŚ dziewczyna przyjdzie zrobić loda”.

Julia
Gość

/Jedyne co musisz robić, to bez względu na to, jaki jest dzień tygodnia i czy masz na to ochotę, czy nie – ZAPIERDALAĆ./

Od tygodnia nie mam pracy. Wstaję o 11, jem o 16, całymi dniami oglądam seriale, sprzątam…
Przestałam się uczyć (studiuję); nawet nie podnoszę rolet w domu, bo mi się nie chce.
Leżę pół nago pod kołdrą z laptopem i myślę, jak by tu bezboleśnie przeżyć kolejny miesiąc, kiedy jedyne, co mam w portfelu to 7, 30 zł.
Mam nadzieję, że mój chłopak nie widzi, co się ze mną dzieje. Gardziłam marazmem całe życie.

What am I supposed to do, V?

prezes
Gość

Przejściowe niedogodności. Szukaj roboty, idź na fitness, czytaj książki, spotykaj się z chłopakiem i ze znajomymi ucz się czegoś, co Ci się przyda, rób co lubisz najbardziej. Tyle ode mnie.

Kamil Pe
Gość

Wiedziałem, że coś w tym jest, że jak siedzę w pracy i się nudzę cały dzień, udaję że pracuję, próbuję zabić czas kwejkami i innymi bzdurami, to jestem bardziej zmęczony jakbym miał zapieprz przez cały dzień :D

Jott
Gość

uzyje tu slow prostych, niech trafiaja jak zawsze, wyrwales chlopcow z butow tym tekstem Michal.

pzdr

Nev
Gość

A mi z jakiegoś względu topornie czytało się ten tekst… tak jakbym został ostrzelany milionem chaotycznych myśli.

filippo
Gość

„Same randki, czyli kroki wykonywane po drodze do celu, mogą być więc nudne. Tak po prostu jest i to raczej wyjątek niż reguła. ” reguła niż wyjątek powinno byc
cieszy mnie czestotliwosc twoich wpisow, zawsze jest co poczytac, wiekszosc bloegrow nie potrafi regularnie dodawac tresci i troche to zniecheca

basta
Gość

zgadzam się

Moni
Gość

Chłopie jesteś fantastyczny! Nie mogę wyjść z podziwu jak świetne teksty piszesz.. Trafiłam na Ciebie zupełnie przypadkiem a przeczytałam juz kilkanaście Twoich artykułów. Życzę wytrwałości i szczerej chęci do zapierdalania każdego dnia :)

Mauri
Gość

Volant świetny człowiek jesteś! Twoi znajomi mają szczęście, że Cię
poznali, bo prawdopodobnie w odpowiednim czasie dałeś im kopa do ‚życia’
i wiele Tobie zawdzięczają.
Dzięki takim ludziom jak Ty problemy
przestają istnieć, a człowiek zaczyna się cieszyć, że robota czeka.
Jestem tylko zwykłym człowiekiem z przeogromnym pasmem porażek, ale
wiem, że będzie dobrze. Również dzięki Tobie.

pozdrawiam
M

wpDiscuz